Onlangs had ik een toevallige ontmoeting die me herinnerde aan de rauwe werkelijkheid van verlies.
Ik sprak een vrouw die een jaar geleden haar man verloor bij een ongeval. Haar verdriet is vandaag de dag nog steeds onbeschrijfelijk groot. De reden? Haar rouw zit muurvast door 'onvoltooide zaken' met haar kinderen en kleinkinderen. Problemen binnen het gezin die er toen al waren, en die vandaag nog steeds pijnlijk aanwezig zijn. Hierdoor krijgt zij geen kans om dit enorme verlies af te sluiten of te verwerken.
Dit is precies waarom mijn werk als rouw- en verliesconsulent zo belangrijk is. Rouw is zelden een rechtlijnig proces, zeker niet als er onderliggende familieconflicten of onuitgesproken zaken meespelen.
Loop jij vast in een labyrint van verlies en relationele spanningen?