1. Home
2. BLOG
3. Het verhaal van Sarah

Het verhaal van Sarah

03/07/2026 - 09:23

Leven met een onzichtbaar verlies

Twee jaar geleden stortte mijn wereld in. Niet omdat er iemand doodging, maar omdat ik de diagnose MS kreeg. Van de ene op de andere dag veranderde ik van een ambitieuze, energieke projectmanager in iemand die halverwege de middag al moest rusten. Mijn baan, mijn onafhankelijkheid, mijn toekomstplannen — ik was ze allemaal kwijt.

Het moeilijkste was de eenzaamheid. De buitenwereld zag een jonge vrouw die er nog prima uitzag. "Kop op," zeiden mensen, "je moet positief blijven!" Maar vanbinnen rouwde ik. Ik was mezelf kwijt, maar niemand leek te begrijpen dat je ook kunt rouwen om een levend verlies. Ik voelde me intens gefrustreerd, boos en vooral heel erg vastgelopen.

De drempel over bij Praktijk Triade

Via een tip kwam ik terecht bij Praktijk Triade. De stap zetten was spannend, want ik dacht: ik ben toch niet gek? Ik ben gewoon ziek. Maar vanaf het eerste moment in de rustige praktijkruimte van Praktijk Triade viel er een last van mijn schouders.

Bart straalt een enorme rust uit. Er was geen haast, geen checklist die afgevinkt moest worden. Voor het eerst in twee jaar hoefde ik me niet groot te houden. Bart luisterde gewoon. Toen ik in tranen uitbarstte over hoe oneerlijk het was dat ik mijn werk moest opgeven, zei hij niet dat ik vooruit moest kijken. Hij zei: "Het is ook vreselijk oneerlijk. Laat het er maar zijn." Die pure erkenning was de eerste stap naar heling.

Uit het hoofd, de natuur in

Praten in een kantoor kan soms erg formeel aanvoelen. Bart voelde dat feilloos aan en stelde voor om naar buiten te gaan. Het buiten zijn bracht een relaxter gevoel. We wandelden in een rustig tempo dat volledig was afgestemd op mijn energie van die dag.Buiten, tussen de bomen, praatte het makkelijker.

Bart legde me uit dat mijn rouw een soort 'jojo' was. De ene dag zou ik intens verdrietig zijn om wat ik kwijt was (het verlies), de andere dag zou ik weer energie hebben om te kijken naar wat wél nog kon (het herstel). Door dat te begrijpen, stopte ik met vechten tegen mijn eigen emoties. Als ik een slechte dag had, wist ik nu: dit hoort erbij, dit is mijn rouw die ruimte vraagt.

Hoe het nu gaat

Ik ben niet 'genezen' van mijn verdriet, en mijn ziekte is er nog steeds. Maar door de begeleiding van Bart draag ik het niet meer als een loden last. Hij heeft me geholpen om de scherven van mijn oude leven op te pakken en er iets nieuws van te maken. Ik ben niet meer de projectmanager van vroeger, maar ik heb geleerd dat mijn waarde als mens niet afhangt van hoe hard ik kan rennen. Bij Praktijk Triade vond ik de rust om mezelf weer opnieuw te vinden.